Mijn bundel zwartgallige verhalen: van feelbad naar feelgood

OK, Stellweg, je verhalenbundel is uit, je hebt er uitgebreid reclame voor gemaakt, het is ons nu wel duidelijk dat je niet het zonnetje in huis bent. Dat je pronkt met je zwartgallige veren. Moet jij weten, maar voordat wij ook maar overwegen tot aankoop over te gaan, willen wij weten: waar gààn die verhalen in godsnaam over?

Tja. Dat verklap ik nog even niet. Dat is voor een volgende keer. Nu wil ik iets zeggen over de 'boodschap' die in de verhalen zit. Ja, want die zit erin. Veel schrijvers beweren dat ze geen 'boodschap' hebben, maar dat liegen ze. Alle schrijvers menen dat ze de wereld iets te vertellen hebben. Dat hoeft niet iets nieuws te zijn ('liefde overwint alles', 'liefde overwint niet alles', 'liefde is de waterstofbom onder de emoties'), zolang het maar op een nieuwe, hoogstpersoonlijke manier wordt verteld.

Welnu, mijn boodschap luidt: het leven deugt niet.

Als ik een genre beoefen, dan zou ik die 'feelbad' willen noemen.

Let wel, ik heb niets tegen feelgood, het hoeft niet oppervlakkig te zijn, bovendien zijn suikerlaagjes lekker, is verdoving soms nodig om door het leven te komen, valt er ook best wat te lachen en leidt lachen af. Maar dat is het dus: je kunt je niet de hele tijd laten afleiden.

Naast feelgood moet er dus ook feelbad zijn. Feelbad dringt door tot de diepere kern, namelijk dat het leven niet deugt, en als je dit hebt verwerkt, dan pas is het tijd voor feelgood. Echte feelgood.

Waarom deugt het leven niet? Nou, het is vaak erg onrechtvaardig. En er kan je zomaar allerlei ergs overkomen, zonder dat je daar iets aan kunt doen, laat staan dat je het hebt verdiend. Mensen begrijpen elkaar vaak heel slecht, zelfs als ze het heel goed bedoelen, en eenzaamheid blijft een wijdverbreide individuele en maatschappelijke kwaal. Dat dringt vaak niet door omdat de eenzamen te eenzaam zijn om hun stem gehoord te krijgen, of niet durven te bekennen dat ze eenzaam zijn. Terecht, want als je zegt dat je eenzaam bent, kun je wel rekenen op wat liefdadigheid, maar rennen potentiële vrienden en geliefden van je weg als was je een melaatse. Men is namelijk doodsbang dat eenzaamheid besmettelijk is.

En last but not least: buiten ons bastion van westers welvaren is het leven voor veel mensen bijzonder zwaar, ook al schijnt de welvaart wereldwijd flink toe te nemen. Over die laatste bewering heb ik nog wel wat op te merken, maar dat valt buiten het bestek van deze bundel.

Meestal overleef je het allemaal wel, al die troep die het leven over je uitstort, maar vraag soms niet hoe. Uiteindelijk overleeft niemand van ons het leven, en dat is de voornaamste reden dat het niet deugt.

Wonderlijk is dan toch dat we ook veel vreugde vinden in het leven. Dat komt waarschijnlijk omdat je heel goed kunt houden van wat niet deugt. Sterker, misschien roept wat niet deugt wel meer gevoelens van liefde op dan het deugdzame en deugdelijke, want weerstand maakt de liefde intenser.

Dat is dus wat je mijn personages niet kunt verwijten: een gebrek aan levenslust, ondanks de problemen, beproevingen en teleurstellingen waarmee ze worden geconfronteerd. Ze zijn allerminst passief. Daarom zijn mijn verhalen, behalve melancholisch, ook vitaal. Om niet te zeggen: levensbevestigend.

Als ze dat niet waren, waren ze het lezen niet waard.

En zo zijn we dan toch van de feelbad in de feelgood beland!

Mijn boek kun je hier en hier bestellen.


Twitter Facebook LinkedIn Volgen


Mijn bundel zwartgallige verhalen: van feelbad naar feelgood

Bericht aan mijn vindikleukers

Plaats (liefdes)delict

Waarom volwassenen over adolescenten moeten lezen en blonde varanen begrip verdienen

De schaal van zwartgalligheid

Goede berichten uit de rimboe